O sakramentach

"Sakramenty są skutecznymi znakami łaski, ustanowionymi przez Chrystusa i powierzonymi Kościołowi.
Przez te znaki jest nam udzielane życie Boże.
Obrzędy widzialne, w których celebruje się sakramenty, oznaczają i urzeczywistniają łaski właściwe każdemu sakramentowi.
Przynoszą one owoc w tych, którzy je przyjmują z odpowiednią dyspozycją"
(KKK 1131).

Sakramenty święte przeznaczone są dla żywych i dla wierzących!

Podział sakramentów

  • Sakramenty, które można przyjąć raz w życiu, czyli niepowtarzalne (chrzest, bierzmowanie, święcenia (potocznie kapłaństwo)) i takie, które można przyjąć wiele razy, czyli powtarzalne (Eucharystia, pokuta, namaszczenie chorych,małżeństwo).
  • Sakramenty, które można przyjąć tylko w stanie łaski uświęcającej - tzw. sakramenty żywych (bierzmowanie, Eucharystia, namaszczenie chorych, święcenia (potocznie kapłaństwo), małżeństwo) i takie, które przyjmuje się dla zgładzenia grzechów - tzw. sakramenty umarłych (chrzest, pokuta).
  • Sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego (chrzest, bierzmowanie, Eucharystia), sakramenty uzdrowienia (pokuta, namaszczenie chorych), sakramenty w służbie komunii i posłania wiernych (sakrament święceń, małżeństwo).

Chrzest dziecka

"Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!
Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony."
(Mk 16,15-16)

Dziecko do Chrztu Świętego należy zgłosić przynajmniej dwa tygodnie przed przewidywaną uroczystością. W przypadku chrztu dziecka nie mieszkającego na terenie parafii wymagane jest zezwolenie na chrzest z parafii zamieszkania, ponieważ chrzest wszczepia przyjmującego ten sakrament w konkretną wspólnotę parafialną, w której urzeczywistnia się i działa Chrystusowy Kościół.

Chrzest zgłaszają rodzice dziecka lub jego prawni opiekunowie. Sakrament ten udzielany jest ze względu na wiarę Kościoła (ze szczególnym uwzględnieniem wiary rodziców). Udziela się go w nadziei, że dziecko będzie wychowane po katolicku w środowisku, w którym jest wychowywane. Dlatego jeśli nie ma do niej żadnych podstaw (niewierzący rodzice, bądź opiekunowie), chrzest odkłada się aż do czasu jej zaistnienia! (KPK kan. 868 § 1.2.). Oznacza to, że nie udzielamy chrztu dzieciom ludzi niewierzących.

W naszej parafii dzieci chrzcimy zazwyczaj w niedzielę, na mszy o godz. 12.00. Przychodząc do kancelarii w celu załatwienia formalności związanych z tym sakramentem należy przynieść:

  1. Akt urodzenia dziecka z Urzędu Stanu Cywilnego.
  2. Nazwiska i imiona chrzestnych wraz z adresami ich zamieszkania.
  3. Zaświadczenie z parafii rodziców chrzestnych, że są praktykującymi katolikami.

Chrzestnymi nie mogą być:

  • niewierzący i niepraktykujący,
  • osoby innej religii,
  • pozostający tylko na kontrakcie cywilnym lub związku partnerskim,
  • nie bierzmowani i nie uczęszczający na katechezę szkolną,
  • prowadzący gorszący tryb życia.

Obowiązki osób podejmujących funkcję chrzestnego określa szczegółowo prawo Kościoła (KPK ka. 872-874). Wszyscy jesteśmy ludźmi wolnymi i sami podejmujemy decyzję jak będziemy żyli; tzn. czy w oparciu o Boże Przykazania, czy też tak jakby Boga nie było. Musimy jednak pamiętać, że każdy wybór pociąga za sobą określone konsekwencje. Dlatego w pragnienie bycia chrzestnym (od słowa chrzest !) musi być wpisana żywa wiary, przejawiająca się w uczynkach (praktyki religijne). Osoby, które nie praktykują same pozbawiają się przywileju bycia chrzestnym i pretensje mogą mieć jedynie do samych siebie, gdyż jako praktycznie niewierzący nie mogą pomagać rodzicom dziecka w obowiązku wychowywania go w wierze Kościoła.

Rodzice pragnący aby msza św. w czasie które ich dziecko otrzyma chrzest była sprawowana w intencji dziecka powinni to wyraźnie zaznaczyć w kancelarii parafialnej podczas zgłaszania chrztu.

Sakrament małżeństwa

"Na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę:
dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną,
i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało.
Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela!"
(Mk 10,6-9)

Narzeczeni zgłaszają się w parafii zamieszkania narzeczonej lub narzeczonego osobiście trzy miesiące przed zawarciem małżeństwa. W inny przypadku konieczne jest zezwolenie proboszcza miejsca zamieszkania. Osoby mieszkające na stałe za granicą (powyżej trzech miesięcy) powinny również dostarczyć takie pozwolenie z parafii na terenie której zamieszkują, lub przedstawić licencję wystawioną przez proboszcza miejsca zamieszkania. Nie ma zatem żadnego znaczenia to, gdzie nupturienci są zameldowani. W kancelarii parafialnej przedstawiają osobiście następujące dokumenty:

  1. Metryki chrztu do ślubu kościelnego (ważność wydania: 3 miesiące przed datą ślubu) z adnotacją o przyjęciu sakramentu bierzmowania. (Dane z metryki chrztu i dowodu osobistego powinny być takie samie. W razie różnic należy je skorygować w parafii chrztu)*
  2. Dowody osobiste
  3. Zaświadczenie o uczestnictwie w katechezach przedmałżeńskich
  4. Ostatnie świadectwo z katechezy szkolnej
  5. Zaświadczenie stwierdzające brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa z Urzędu Stanu Cywilnego w 3 egzemplarzach
  6. W przypadku wdowców - akt zgonu współmałżonka

Rozmowa duszpasterska przed ślubem odbywa się w dwóch etapach:

  1. Spisanie protokołu przedślubnego, wystawienie zapowiedzi, oraz inne ustalenia szczegółowe. Spisanie protokołu zajmuje trochę czasu, dlatego nie należy przychodzić w tej sprawie tuż przed końcem godzin urzędowania. (patrz zakładka: parafia - kontakt)
  2. Druga rozmowa najpóźniej 2 tygodnie przed przewidywanym ślubem (po złożeniu wszystkich dokumentów)

* W celu ujednolicenia dokumentów należy w parafii chrztu złożyć:

  1. prośbę do księdza proboszcza zawierającą o jakie zmiany prosimy
  2. pełny odpis aktu urodzenia z USC w którym znajdują się prawidłowe dane

Pogrzeb katolicki

"Modlitwa za zmarłych to rzecz święta i zbawienna." (por. 2Mch 12,43-45)

Ogólne zasady dotyczące odprawienia pogrzebu

Magisterium Kościoła podaje, że wierni zmarli powinni otrzymać pogrzeb kościelny, zgodnie z przepisem prawa. Pogrzeb kościelny jest obrzędem, w którym Kościół wyprasza duchową pomoc zmarłym, okazuje szacunek ich ciału i równocześnie żywym niesie pociechę nadziei - ponieważ zgodnie z wiarą życie ludzkie zmienia się, ale się nie kończy. Kościół zgodnie z tradycją bardzo zaleca zachowanie pobożnego zwyczaju grzebania ciał zmarłych. Nie zabrania jednak kremacji, jeśli nie została wybrana z pobudek przeciwnych nauce chrześcijańskiej (niewiara w zmartwychwstanie ciał).

Prawo kościelne poucza, że nabożeństwo pogrzebowe za każdego wiernego winno być odprawione w jego własnym kościele parafialnym, jednak każdy wierny albo ci, do których należy troska o pogrzeb zmarłego, mogą wybrać inny kościół na pogrzeb, za zgodą tego, kto nim zarządza, i po zawiadomieniu własnego proboszcza. (Zob. KPK kan. 1177-1182).

Zgodnie z prawem kościelny pogrzeb katolicki przysługuje także dzieciom, których rodzice mieli zamiar je ochrzcić, jednak zmarły przed chrztem (np. w trakcie porodu).

Komu odmawia się pogrzebu katolickiego?

Pogrzebu katolickiego pozbawieni są wszyscy ci, którzy przed śmiercią nie dali żadnych oznak pokuty, a byli:

  • notorycznymi apostatami (np. wypisujący się z Kościoła, co staje się ostatnio modne wśród młodych ludzi), heretykami i schizmatykami;
  • osoby, które wybrały spalenie swojego ciała z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej;
  • inni jawni grzesznicy, którym nie można przyznać pogrzebu bez publicznego zgorszenia wiernych.

Pozbawienie pogrzebu zawiera w sobie także odmowę odprawienia jakiejkolwiek Mszy św. pogrzebowej. (KPK kan. 1184-1185)

Pogrzeb naszych zmarłych zgłaszamy w kancelarii w godzinach urzędowania lub zakrystii przed lub po mszy św. Decydujące znaczenie ma miejsce zamieszkania zmarłego oraz jego parafii zamieszkania (gdy zmarły mieszkał na terenie innej parafii, potrzebna jest zgoda proboszcza tej parafii).

Oprócz tego w kancelarii należy okazać:

  1. Akt zgonu z Urzędu Stanu Cywilnego
  2. Zaświadczenie o przyjęciu Sakramentu Chorych przed śmiercią np. od Kapelana Szpitala (jeśli takie jest).

W parafii p. w. św. Józefa w Świdnicy msza św. pogrzebowa odprawiana jest w dniu pogrzebu na godzinę przed ceremonią na cmentarzu i podczas niej można przystąpić do spowiedzi. Najlepszym darem dla zmarłego nie są łzy, kwiaty i znicze, ale pełne uczestnictwo we Mszy św. (z przyjęciem Komunii św.) oraz Msza ofiarowana w jego intencji!

Namaszczenie chorych

Sakrament namaszczenia chorych Kościół wierzy, wyznaje i naucza, że wśród siedmiu sakramentów istnieje jeden specjalnie przeznaczony do umocnienia osób dotkniętych chorobą, cierpiących i będących w niebezpieczeństwie śmierci, a jest to sakrament namaszczenia chorych.

Sakrament namaszczenia chorych jest więc jednym z siedmiu znaków sakramentalnych Nowego Testamentu ustanowionych przez Chrystusa. Wspomina o nim św. Marek, pisząc o działalności Apostołów, którzy między innymi „wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali” (Mk 6, 13). Poleca go natomiast wiernym i ogłasza Apostoł Jakub pisząc: „ Choruje ktoś wśród was? Niech wezwie kapłanów Kościoła i niech modlą się nad nim namaszczając go olejem w imię Pańskie. Modlitwa płynąca z wiary wybawi chorego i ulży mu Pan. A jeśliby był w grzechach, będą mu odpuszczone” (Jk 5,14-15).

Sobór Trydencki wyłożył właściwą naukę o istocie i skutkach sakramentu namaszczenia chorych. W jego dokumentach czytamy: „ Istotą jest łaska Ducha Świętego. Jego to namaszczenie usuwa winy, jeśli byłyby jeszcze jakieś do odpokutowania, oraz pozostałości grzechu: przynosi ulgę i umocnienie duszy chorego, wzbudzając w nim wielką ufność w miłosierdzie Boże. Chory podniesiony na duchu łatwiej znosi dolegliwości choroby i trudy, łatwiej opiera się pokusom szatana... a niekiedy odzyskuje zdrowie ciała, jeśli jest to pożyteczne dla zbawienia duszy”.

Kto powinien przyjąć namaszczenie chorych?

Sakrament namaszczenia chorych nie jest więc sakramentem przeznaczonym tylko dla tych, którzy znajdują się w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia. Odpowiednia zatem pora na przyjęcie tego sakramentu jest już wówczas, gdy wiernym zaczyna grozić niebezpieczeństwo śmierci z powodu choroby lub starości. Jeśli chory, który został namaszczony, odzyskał zdrowie, w przypadku nowej ciężkiej choroby może ponownie przyjąć ten sakrament. W ciągu tej samej choroby namaszczenie chorych może być udzielone powtórnie, jeśli choroba się pogłębia. Jest rzeczą stosowną przyjąć sakrament namaszczenia chorych przed trudną operacją. Odnosi się to także do osób starszych, u których pogłębia się starość.

Szafarz namaszczenia chorych

Św. Jakub Apostoł pisze: „Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana” (Jk 5,14). Jedynie więc kapłani,tzn. biskupi i prezbiterzy, są szafarzami sakramentu namaszczenia chorych. Duszpasterze winni więc pouczyć wiernych o dobrodziejstwach tego sakramentu, aby w razie potrzeby nie zaniedbywali sprawy wezwania kapłana do chorego, by nie pozbawiać go daru tego sakramentu.

Skutki sakramentu namaszczenia chorych

Na temat skuteczności sakramentu namaszczenia chorych św. Jakub Apostoł pisze bardzo wyraźnie: „A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone” (Jk 5,15). Podobnie jak w każdym sakramencie, również w namaszczeniu chorych, udzielana jest szczególna łaska Ducha Świętego. Duch Święty umacnia chorego, obdarza go pokojem i odwagą, by mógł przezwyciężyć i znieść wszystkie dolegliwości związane z chorobą lub starością. Duch Święty daje choremu moc do przezwyciężenia pokus złego ducha i lęku przed śmiercią. Prowadzi do uzdrowienia duszy, a także uzdrowienia ciała, jeśli taka jest Boża wola. Ponadto wielkim darem sakramentu namaszczenia chorych jest łaska przebaczenia: „jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone”. Jeśli z jakiegoś powodu chory nie może już odbyć spowiedzi świętej, dostępuje odpuszczenia wszystkich grzechów.

Troska o chorych

Chrystus Pan pochylał się nad chorymi, współczuł im, kładł na nich ręce i uzdrawiał. Przed uzdrowieniem wymagał od nich głębokiej wiary. Zanim uzdrowił paralityka, którego przyniesiono Mu na noszach, odpuścił mu grzechy. Chrystus powołał uczniów i dał im udział w swoim posłannictwie. Posłuszni swemu Mistrzowi, uczniowie „wyszli i wzywali do nawrócenia. Wyrzucali też wiele złych duchów oraz wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali” (Mk 6,12-13).

Szczególny udział w niesieniu ulgi chorym mają krewni i wszyscy, którzy z jakiegokolwiek tytułu nimi się opiekują. Oni to przede wszystkim powinni pokrzepiać chorych słowami wiary i wspólną modlitwą, polecać ich cierpiącemu i uwielbionemu Panu, a nawet zachęcać, by łączyli się dobrowolnie z męką i śmiercią Chrystusa, i w ten sposób przysparzali dobra Ludowi Bożemu. Kiedy zaś stan zdrowia się pogarsza, obowiązkiem krewnych i opiekunów jest w porę powiadomić proboszcza, chorego zaś delikatnie i roztropnie przygotować do przyjęcia sakramentów w odpowiednim czasie. Kapłana prosimy również wówczas do chorego, gdy jest on nieprzytomny, aby udzielił mu absolucji i sakramentu namaszczenia, modlił się za niego i udzielił mu specjalnego błogosławieństwa.

Nie wzywamy kapłana z namaszczeniem do zmarłego.

Przygotowanie do sakramentu namaszczenia

Przy zgłoszeniu chorego należy określić jego stan zdrowia (zwłaszcza czy jest on w stanie przyjąć Komunię Świętą). Prosimy nie czekać na ostatnią chwilę z wezwaniem kapłana do chorego aby ten obrzęd nie stał się Ostatnim Namaszczeniem. Stół w pobliżu łóżka chorego nakrywamy białym obrusem. Umieszczamy na nim krzyż, i świece (wskazana jest świeca chrzcielna chorego).

Modlitwa w intencji choreogo

Wszechmogący wieczny Boże, wiekuiste zbawienie wierzących,
wysłuchaj naszych próśb za chorego sługę Twojego N. (służebnicę Twoją N.),
dla którego (której) błagamy o pomoc,
aby odzyskał (ła) zdrowie i składał (ła) Ci dzięki w Twoim Kościele.
Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Nawiedzenie chorych z Komunią św.

W każdy pierwszy piątek miesiąca od godz. 9.00 kapłani naszej parafii odwiedzają chorych w domach(wyjątek stanowi okres wakacji - lipiec, sierpień). Dlatego prosimy, aby rodziny tych chorych, którzy nie mogą przychodzić w niedzielę na mszę św., zatroszczyły się o ich sakramentalną komunię z Chrystusem. Jest to wyraz wiary w realną obecność Chrystusa w Eucharystii oraz wiary w prawdziwość Jego słów: "kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym" (J 6, 54)

Podkategorie

Copyright © 2018 Parafia św. Józefa Oblubieńca NMP w Świdnicy. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Joomla! jest wolnym oprogramowaniem wydanym na warunkach GNU Powszechnej Licencji Publicznej.